Landslagið sem
geymir frásögn.
Það er hægt að horfa yfir fjörð og sjá leið milli staða. Það er líka hægt að sjá fjarlægðina sem viðvörun þarf að ferðast, skjól sem einhver fann og skip sem einhver sá of seint.
Í nýja Tyrkjaránsverkefninu byrjum við við Berufjörð. Við leitum ekki aðeins að atburðum til að myndskreyta, heldur að tengslum milli fólks, staða og þess hvernig frásagnir hafa varðveist.
Frásögnin hefur sjónarhorn.
Handrit Karls Smára Hreinssonar og Adams Nichols fer um slóðirnar og tengir frásagnir við sýnilegt landslag. Þegar við flytjum það yfir í myndasögu verða til nýjar ákvarðanir: hvar stöndum við, hvað sér lesandinn og hvað fær að vera utan rammans?
Sú ákvörðun skiptir máli. Að sýna fjörð úr lofti er önnur reynsla en að horfa frá bæ, frá sjó eða undan klettavegg. Við viljum láta höfundana kanna þennan mun.
Sögn má vera sögn.
Handritið merkir sjálft frásagnir um Álfheiðarskúta og séra Einar í Heydölum sem þjóðsögur. Þær þurfa ekki að þykjast vera nákvæm atburðaskrá til að hafa merkingu. Myndasagan getur sýnt hvernig staður, ótti og minni verða að sögn, um leið og hún gerir lesandanum grein fyrir eðli frásagnarinnar.
Manneskjan áður en kemur yfirlitið.
Við viljum gefa fólkinu í frásögnunum rúm. Hvernig teiknum við heimili, ákvörðun, bið eða flótta án þess að gera þjáningu að skrauti? Hvernig merkjum við það sem er endurgert? Þetta eru spurningar sem fylgja höfundunum og ritstjórninni.